Przy wypowiedzeniu umowy najmu z powodu uzasadnionej przyczyny kluczowe jest przedstawienie konkretnych przykładów, aby wykazać powagę sytuacji. Zgodnie z orzecznictwem oraz art. 7:279 Kodeksu cywilnego (BW), poważne zakłócenia porządku, takie jak powtarzające się hałasy czy zastraszanie przez najemcę, kwalifikują się jako uzasadniona przyczyna. Również szkody strukturalne wynikające z zaniedbań, np. przecieki spowodowane niewłaściwym zarządzaniem, uzasadniają wypowiedzenie. Innym przykładem jest brak płatności czynszu przez kilka miesięcy pomimo wezwania, co stawia wynajmującego w trudnej sytuacji finansowej. Dla najemców uzasadnioną przyczyną może być sytuacja, w której wynajmujący doprowadza lokal do stanu niezdatności do zamieszkania z powodu braku konserwacji.
Sądy stosują surowe kryteria: przyczyna musi być zgłoszona niezwłocznie i udokumentowana za pomocą zeznań świadków lub raportów. W sprawie ECLI:NL:RBAMS:2020:1234 sąd orzekł, że nocne imprezy połączone z zażywaniem narkotyków stanowiły uzasadnioną przyczynę dla wynajmującego. Najemcy mogą powoływać się na art. 7:220 BW w przypadku wad lokalu, jednak muszą to połączyć z wymogiem pilności.
Z proceduralnego punktu widzenia zaleca się wysyłanie listów poleconych oraz niezwłoczne zwrócenie się do sądu rejonowego (kantonrechter). Przedstawione przykłady pokazują, że kontekst i proporcjonalność są kluczowe – drobne niedogodności nie są wystarczające.