Przedłużenie tymczasowej umowy najmu: zasady i pułapki

Przedłużenie tymczasowej umowy najmu jest możliwe, ale podlega ścisłym regułom. Artykuł 7:271 ustęp 2 Kodeksu cywilnego (BW) dopuszcza maksymalnie dwa przedłużenia, pod warunkiem, że całkowity okres nie przekracza dwóch lat w przypadku wynajmu pokoi. Dla samodzielnych mieszkań obowiązuje zasada łańcucha: po trzech umowach tymczasowych lub dwóch latach umowa automatycznie staje się bezterminowa. Niezbędna jest pisemna zgoda obu stron; ustne ustalenia nie mają mocy prawnej. Pułapki: wynajmujący czasami próbują unikać umowy na czas nieokreślony poprzez zawieranie nowych umów. Najemca może zakwestionować to przed sądem rejonowym (kantonrechter). Koszty: przedłużenie nie może skutkować podwyżką czynszu powyżej wskaźnika inflacji bez porozumienia stron. W przypadku towarzystw mieszkaniowych dodatkowa ochrona wynika z norm adekwatności. Wskazówka: sprawdź umowę pod kątem klauzul dotyczących milczącego przedłużenia. W razie wątpliwości, zatrudnij prawnika. Przykłady z praktyki: wynajem dla studentów lub tymczasowe miejsca pracy. (202 słowa)