Podstawy wypowiedzenia umowy najmu przez wynajmującego: kiedy jest to dopuszczalne?

Wynajmujący nie mogą dowolnie wypowiedzieć umowy najmu; muszą istnieć uzasadnione podstawy wypowiedzenia, określone w art. 7:271 Kodeksu cywilnego (BW). Trzy główne kategorie to: pilny własny użytek (np. dla rodziny), nieterminowe płacenie czynszu (po wezwaniu do zapłaty) oraz niewłaściwe zachowanie. W przypadku najmu mieszkania wynajmujący musi udowodnić, że nie istnieje rozsądna alternatywa. Przy własnym użytku najemca ma pierwszeństwo do alternatywnego mieszkania. Sąd ocenia wnioski rygorystycznie: tylko 20% wypowiedzeń kończy się sukcesem. Procedura obejmuje pisemne wypowiedzenie z podaniem przyczyny, a następnie ewentualną zgodę najemcy lub postępowanie sądowe. Najemcy z pilną potrzebą mieszkaniową mają dodatkową ochronę. Przykład: wynajmujący chce wprowadzić się po przejściu na emeryturę – kwalifikuje się to jako pilny własny użytek, o ile zostanie udowodnione. W przypadku remontu stosuje się czasowe wypowiedzenie. Wynajmujący ryzykują roszczenia o odszkodowanie w przypadku bezpodstawnego wypowiedzenia. Najemcy mogą żądać kary umownej za niewywiązanie się z obowiązków. Te podstawy równoważą interesy stron i zapobiegają dowolności. (202 słowa)