W umowach najmu niedozwolone postanowienia są nieważne zgodnie z Księgą 6 Kodeksu cywilnego (BW). Są to klauzule, które w sposób nieproporcjonalny naruszają interesy najemcy, takie jak zakaz posiadania zwierząt domowych bez uzasadnionej podstawy lub automatyczna indeksacja czynszu powyżej ustawowego limitu. Artykuł 6:236 BW wymienia ogólne niedozwolone postanowienia, natomiast artykuł 6:248 BW zawiera szczególne przepisy dotyczące najmu. Najemcy mogą ignorować takie postanowienia i zwrócić się do sądu o ich unieważnienie. Wynajmujący nie mogą nadużywać swojej pozycji dominującej.
Przykład: klauzula zobowiązująca najemcę do ponoszenia odpowiedzialności za wszystkie naprawy, w tym drobne usterki, jest nieważna, ponieważ zgodnie z prawem odpowiedzialność za nie spoczywa na wynajmującym (art. 7:213 BW). Przy zawieraniu umowy kluczowe jest sprawdzenie ogólnych warunków umownych. Komisja ds. Najmu lub sąd rejonowy może pełnić rolę mediatora.
Konsekwencje nieważności: postanowienie uważa się za nigdy nieistniejące, a umowa pozostaje w mocy. Najemcy powinni zgłaszać zastrzeżenia w rozsądnym terminie, aby nie wyrazić milczącej zgody. Wskazówki: zapoznaj się z Ogólnymi Warunkami Najmu Mieszkań rządowych w celu uzyskania uczciwych przykładów. Pozwoli to uniknąć kosztownych sporów sądowych i zachować swoje prawa jako najemcy.