Historyczne podwyżki granicy liberalizacji czynszu

Granica liberalizacji czynszu najmu została od 1990 r. wielokrotnie dostosowana w celu zmniejszenia sektora społecznego najmu. Rozpoczęła się od €600 (1990), wzrosła do €712,50 (2013), €752,33 (2021) i €808,06 (2024). Te podwyżki, wprowadzone przez gabinety takie jak Rutte-II i III, reagują na niedobór mieszkaniowy i presję na korporacje mieszkaniowe. Cel: stworzenie większej liczby mieszkań średniego najmu i odciążenie korporacji dla osób o niskich dochodach. Polityczna debata toczy się wokół gentryfikacji; krytycy obawiają się wypierania średnich dochodów z miast. Ustawowo uregulowane w Ustawie o mieszkalnictwie (Woningwet) i corocznie indeksowane z inflacją plus czynnik korygujący. W latach 2015-2020 granica pozostała stabilna na poziomie €711, ale Ustawa o przystępnym czynszu (2021) przyniosła znaczny wzrost. Konsekwencja: około 10% mieszkań na wynajem zliberalizowało się, zwłaszcza w Randstad. Najemcy z długoterminowymi umowami z okresu 'przed-liberalizacją' zachowują czasem stare przepisy na podstawie prawa przejściowego. Wynajmujący muszą przy nowych umowach respektować granicę. Przyszłość: możliwa dalsza podwyżka w 2025 r. z powodu polityki azotowej i klimatycznej. Źródła: Staatscourant i raporty Huurcommissie oferują szczegółowe tabele. To zrozumienie pomaga w strategicznego określaniu czynszu. (202 słowa)